Neden Terapide Çocukluk Anıları Konuşulur?

Terapinin konusu çoğu zaman anılardır. Doğum ve sonraki ilk altı yılın anıları. Neden böyle? Hayata dair ilk izlenimlerimiz oralarda oluşur. Ben kimim, nasıl biriyim, dünya nasıl bir yer? Tüm bunların cevabı bu ilk deneyimler (anılar) ile oluşur.

Diğer bir konu da anıların tekrarıdır. Bu yıllarda tekrar tekrar benzer olaylara ya da sahnelere maruz kalınmıştır ve bu sahnelerin duygusu beynimize kazınır. Sonuç olarakta fragman neyse(çocukluk yaşantıları) film de(yetişkinlik) o oynamaya başlayacaktır.

Evet efendim. Herşey buralardan ibaret değil ama ana duygular mühürlü olarak kaydediliyor bedenine ve beynine. Terapi ise bu anıların mühürlü duygularının işlemden geçtiği yerde başlıyor.

Kötü bir anıyı üzülmeden anlatıyorsan bunun iki anlamı olur. Gerçekten anının duygusu işlenmiştir ve bitmiştir. Ki terapi sonucu beklenen budur. Ya da duygusu o kadar ağırdır ki beynin bu duyguyu, yalıtıyor ya da tersine çeviriyordur. Sanki hiç üzülmemiş gibi ya da hiç korkmamış gibi.

Bir bebek gözünü yeni açtığı bu dünyada güven ve sekineye ihtiyacı varken kaotik bir ortama doğduysa, rahat ve sakin biri olabilir mi? Ya da bir baba çocuğunu korumakla sorumluyken o çocuğu kendi dövüyorsa, acımadı ki diyebilir mi bir çocuk? Tüm bu anıların duygusu öyle güçlüdür ki bir insanın bütün hayatını kaplayabilir ve etkilemeye devam eder. Sonra ismi panik atak olur, kaygı bozukluğu olur, mide şikayeti olur. Anlam bulmamış her duygu bir semptoma dönüşür. İster bedensel olsun ister psikolojik, kökeni travmatik deneyimlerin işlenmemiş duygularıdır.

Terapi bu anılara gidip oradaki zorlayıcı duyguları hissetmeye başladığın yerdir. Acısını çekmene bile izin verilmemiş o anıların duygusuna alan açıp, yasını tutup, niye böyle şeyler olduğuna anlam verip mührü bozmak demektir terapi.

Niye bütün bu zahmete katlanır ki insan? Bütün ömrünü 'ah ulan anılar' diyerek, kendine acıyarak ya da başkalarına da benzer acılar çektirerek geçirmemek için. Çünkü biliriz ki; ne yaşadıysan, onu yaşatırsın.